7 vragen aan... Maria Rahman: 'Het kan beter in de kinderopvang'

In dit artikel:

Een medewerker in de kinderopvang en moeder van twee (dochter 13, zoon 7), die sinds 2020 op verschillende locaties (ook als zzp’er) werkt en als slaapcoach, trekt aan de bel over structurele tekortkomingen in de sector. Tijdens rondleidingen tonen locaties vaak kort aandacht, maar zodra ouders weg zijn volgt een strak dagschema waarin taken voorgaan op individuele verzorging. Baby’s die veel huilen worden routinematig neergelegd om de groep rustig te houden; ze raken overprikkeld en vallen soms uit stress in slaap, terwijl ouders later horen dat het kind “lekker geslapen” heeft zonder het huilen te noemen.

De medewerker beschrijft ook grensoverschrijdend handelen: kinderen worden vastgebonden als ze uit stoelen klimmen, valpartijen worden verzwegen of verhuld, en bij niet-luisterende kinderen worden soms ruwe handelingen toegepast. Kinderen met meer ontlasting ervaren stigmatisering en scheldpartijen — gedrag dat zij als pesten bestempelt. Tegelijk zijn er pedagogisch medewerkers die wél willen troosten, maar die simpelweg de tijd niet krijgen.

Haar advies aan ouders: haal onverwacht op, bel tussendoor, vraag om foto’s of pleit voor live-camera’s, let op signalen zoals onrustig slapen, blauwe plekken of gedragsveranderingen en dien zo nodig een officiële klacht in. Ze besloot te spreken nadat ouders en kinderen langdurig therapie nodig hadden en zij zelf er ziek van werd; eerder hield ze haar mond uit angst voor baanverlies als alleenstaande moeder. Ze eist kleinere groepen, betere begeleiding en meer transparantie en wil de problematiek op de politieke agenda krijgen.