Astrid Holleeder blikt terug op zware tijd: 'De eenzaamheid was verschrikkelijk'

In dit artikel:

Astrid Holleeder vertelt in een open interview met VROUW hoe ze na jaren onder zware beveiliging en anonimiteit langzaam haar leven en haar relatie met dochter Miljuschka Witzenhausen weer opbouwt. Door voortdurende dreiging werd ze extreem waakzaam en beschermend, wat leidde tot controlegedrag richting Miljuschka: "Ik behandelde haar als een kind, terwijl ze bijna veertig was." Die overbezorgdheid en het vermijden van ruzies — uit angst dat elk afscheid wel eens voorgoed kon zijn — zorgden voor afstand tussen moeder en dochter.

De laatste tijd is er voorzichtig herstel: samen op vakantie met (klein)kinderen betekende een doorbraak, en Astrid omschrijft het moment in het vliegtuig als het eerste echte contact sinds lange tijd: "We konden weer lachen." Na tien jaar eenzaamheid hervat ze haar werk als advocaat, maakt ze een podcast en durft ze weer te dromen, maar de emotionele littekens blijven. Over die periode zegt ze dat de eenzaamheid zwaar was: "Voor mij was niemand sterk, ik droeg het alleen." Haar ervaring heeft haar veerkracht gegeven; ze voelt zich nu sterker en vastberadener om vooruit te kijken.