Column: De Alex is terug

In dit artikel:

Ruim 25 jaar terug vroeg Willem‑Alexander Máxima ten huwelijk op het ijs bij Paleis Huis ten Bosch; waar Máxima heimelijk op warme chocolademelk rekende, haalde hij rozen en champagne tevoorschijn — zij zei ja. Sindsdien zoeken zij als koningspaar een lastig evenwicht: publiek plichtsbesef combineren met het beschermen van hun privéleven, vooral dat van hun drie dochters. Persoonlijke momenten worden spaarzaam en zorgvuldig geregisseerd; alles is voorbereid, vragen vooraf ingediend en formuleringen doordacht om politieke commotie te vermijden.

Toch zijn er domeinen waarin die vorstelijke façade even wegtrekt: grote sportevenementen, en in het bijzonder de Olympische Spelen. Daar komt een andere kant van de koning naar voren — geen afstandelijke staatshoofd, maar een gepassioneerde liefhebber die de sport kent, resultaten onthoudt en oprecht meeleeft met atleten. Eerder al bij Calgary (1988) en in gesprekken die ook zijn dochters bijblijven, blijkt hij oog te hebben voor details zoals tijden en persoonlijke records. Máxima en anderen merken hoe authentiek zijn belangstelling is; het is geen vormbehoud maar echte betrokkenheid.

Columnist Rick Evers, die de koninklijke familie vaak professioneel tegenkomt, zegt dat die sportieve momenten de kans bieden om ‘de echte Alex’ te zien: minder protocol, meer mens. Waar het officiële visitewerk afstand schept, doet de ijsbaan of atletiekbaan dat niet — daar verliest het ambt even zijn strengste gedaante en wint de persoon erachter.