Column: De muur van Amalia

In dit artikel:

Rick Evers kijkt in zijn column (Weekend, editie 23) naar de manier waarop leden van koningshuizen met de pers omgaan, met de Nederlandse prinses Amalia als centraal voorbeeld. Sinds haar achttiende doet Amalia mee aan de vaste persmomenten en staat ze ook op Koningsdag microfoons en camera’s te woord; ze zei recent dat dat soms "behoorlijk intimiderend" is. Evers stelt dat het contact met de Oranjes zelden echt persoonlijk wordt: vragen worden vaker vooraf ingediend bij de Rijksvoorlichtingsdienst (soms dagen tot een week van tevoren), waardoor doorvragen en spontane uitwisseling nauwelijks mogelijk zijn.

De reden voor die afbakening, schrijft hij, is dat eerdere antwoorden van koning Willem-Alexander, koningin Máxima en hun dochters vaak teleurstelden — ze blijven afstandelijk en emotieloos, en Amalia weet met ontwijkende trucs ongemakkelijke vragen te pareren. Daardoor krijgen journalisten weinig grip op de echte persoon achter de titel en blijft het koningschap als rol dominant.

Evers vergelijkt dat met de recente verslaggeving rond de Belgische troonopvolgster Elisabeth, die haar diploma-uitreiking aan Harvard zorgde voor veel toegankelijker en persoonlijker media-optredens. De Belgische pers kreeg dagenlang toegang; koning Filip toonde zich losser en Elisabeth gaf concrete antwoorden over verantwoordelijkheid, haar studie en de opvoeding (“wees bescheiden en werk hard” — een uitspraak die Evers aanhaalt). In tegenstelling tot de Nederlandse prinses, die volgens Evers haar toekomst nog niet volledig heeft omarmd, drukt Elisabeth uit dat ze het koningschap niet als beperking ziet maar als duidelijk pad voor haar leven.

Evers gebruikt de vergelijking om te pleiten voor meer spontaniteit en openheid bij de Oranjes — en om te wijzen op de spanning tussen de publieke rol van royals en hun persoonlijke leven. Hij onderstreept dat strakke regie via de RVD wel zorgt voor controle, maar ten koste gaat van echte, menselijkere ontmoetingen met de pers.