Column Rob Goossens: 'Dieuwke Wynia ziet van alles, behalve zichzelf'

In dit artikel:

Vier jaar nadat De Volkskrant het onaangename beeld van De Wereld Draait Door als een ‘burn-outmachine’ onthulde, ligt ook adjudant Dieuwke Wynia onder vuur. Waar Matthijs van Nieuwkerk als hoofdschuldige werd aangewezen vanwege zijn wangedrag achter de schermen, schildert het besproken commentaar Wynia niet als onbewogen hulpje maar als iemand die dat gedrag actief faciliteerde. Oud-medewerkers klagen dat ze wisselvallig en opportunistisch handelde: werk dat eerder werd goedgekeurd, werd plotseling vernietigend beoordeeld zodra Van Nieuwkerk zijn afkeuring liet blijken, terwijl zij de presentator voor de buitenwereld bleef beschermen.

Wynia’s boek Je mist meer dan je ziet trekt volgens de kritiek vele reputaties aan flarden. Ze beschuldigt collega’s, beschrijft hoe Van Nieuwkerk mogelijk constructies gebruikte om salariseisen te omzeilen en haalt pijnlijke verhalen naar voren over onder meer wijlen Karel van de Graaf. Tegelijkertijd rijst de vraag waarom ze niet eerder alarm sloeg; critici merken op dat Wynia blijkbaar beter haar banen en kansen onthoudt dan de klachten die ze ooit ontving.

In het ene interview over haar boek erkent Wynia dat ze te veel heeft toegelaten en over haar eigen grenzen is gegaan: „Achteraf kan ik zeggen dat ik veel te hard ben geweest. Ik heb veel gepikt en geslikt en gedaan en opgelost. Ik ben over mijn eigen grenzen heengegaan.” Voor de columnist is haar opportunistische onberekenbaarheid erger dan een strenge baas: die is voorspelbaar, Wynia’s gedrag schiep een cultuur van onzekerheid en vergrootte het risico op nieuwe slachtoffers. De conclusie is dat het boek vooral oproept tot publieke veroordeling en weinig recht doet aan de achterliggende vraag waarom er destijds niet eerder is ingegrepen.