Column Rob Goossens: Eindelijk heeft Jan Smit weer eens zelf de touwtjes in handen

In dit artikel:

Jan Smit staat opnieuw in de spotlights vanwege zijn scheiding, maar de schrijver verzet zich tegen de gebruikelijke droefheidstoon in de berichtgeving. Scheiden is weliswaar verdrietig, maar vaak ook een opluchting voor minstens één partner; dat woord krijgt in de rouwverhalen van media zelden ruimte. In plaats van het stuk als een verliesverhaal te behandelen, vraagt de tekst zich af waarom juist bij Jan telkens hetzelfde patroon van geruchten en sensatie ontstaat.

Het artikel zet Smit’s persoonlijke nieuws in het bredere kader van zijn loopbaan: hij werd in 2023 prompt ontslagen als directeur van FC Volendam met aantijgingen van wanbeheer, terwijl de club financieel slechter presteerde ná zijn vertrek en zonder zijn en enkele vrienden’ steun wellicht niet meer had bestaan. Ook rondom het Eurovisie Songfestival liep het mis: Smit zou tegen de keuze voor Mia & Dion hebben gestemd, maar werd vervolgens steeds verder gemarginaliseerd en uiteindelijk zelfs als commentator vervangen door Jacqueline Govaert — een stap die voor hem als een vernedering voelde.

De auteur pleit ervoor die beroepsmatige knelpunten en het structurele wegdrukken van Smit mee te wegen bij het begrijpen van zijn privébeslissingen. In plaats van alleen medelijden te tonen met de “aanstaande ex”, wordt gesuggereerd dat het beëindigen van het huwelijk Jan juist weer controle over zijn leven geeft. De wereld draait door — de kinderen groeien, Liza zal zich redden — maar voor Jan betekent de scheiding mogelijk herwonnen autonomie en een zekere bevrijding na jaren van publieke kleinering.

Kortom: het stuk wil afrekenen met de automatische treurnis rond celebrityscheidingen en plaatst Jans breuk in een rij van momenten waarop hij professioneel aan de kant is geschoven; de scheiding wordt daardoor ook leesbaar als een persoonlijke reset.