Dochter Liesbeth List staat ieder jaar even stil bij overlijden van haar moeder
In dit artikel:
Elisah Baijens, enig kind van zangeres Liesbeth List, blikt terug op de moeizame laatste periode na het overlijden van haar moeder op 25 maart 2020 en op een beladen terugkeer naar een kerkhof in Sri Lanka. Door de coronamaatregelen was een reguliere uitvaart vrijwel onmogelijk: Liesbeth werd thuis opgebaard in de studio van Elisahs man en slechts een klein aantal vrienden en betrokkenen kon afscheid nemen. Plannen voor de bijzetting van haar as werden herhaaldelijk uitgesteld door lockdowns; aankondigingen of het vormen van een erehaag waren zelfs verboden. Dankzij medewerking van Jan Slagter kon een jaar later een tv-herdenking bij Omroep Max worden uitgezonden, met alleen de mensen die aan het programma hadden gewerkt.
Omdat veel bewonderaars niet persoonlijk konden komen, koos Elisah ervoor de urn op begraafplaats Zorgvlied te plaatsen, ondanks haar eigen afkeer van kerkhoven. Die keuze maakte het voor het publiek mogelijk later toch een laatste groet te brengen; mensen sturen haar nog steeds foto’s en berichten, en de plek naast Ramses Shaffy wordt als bijzonder ervaren. Elisah benadrukt dat haar moeder helder over cremeren dacht — “dood is dood” — en daar verder geen rituelen om wilde. Als enig kind stond Elisah er alleen voor bij beslissingen rond de as, wat extra zwaar voelde omdat Liesbeth List niet alleen haar moeder maar ook een publieke icoon was.
Elisah vertelt ook over een emotionele zoektocht in Sri Lanka naar het graf van haar grootmoeder. Na de oorlog was haar moeder, geboren als Elisabeth Driessen in Bandoeng (12 december 1941), met haar moeder via het Rode Kruis naar Sri Lanka gebracht; daar pleegde haar moeder na de bevrijding zelfmoord. Die gebeurtenissen en het kampverleden bepaalden Liesbeths leven; ze sprak er weinig over, waardoor ook Elisah als puber moeite had met de zichtbare pijn van haar moeder tijdens hun latere terugkeerpogingen. Het graf van de grootmoeder bleek grotendeels door de natuur vergaan; de plek op Vlieland waar haar pleegouders liggen, bestaat nog wel en Elisah houdt die in ere. Op Vlieland is voor Liesbeth List een kunstwerk en een wandelpad ter nagedachtenis aangelegd, en Elisah bezoekt die plek soms.
De tekst schetst zowel de persoonlijke worsteling van een dochter die in tijden van corona afscheid moest regelen als de erfenis van trauma en verlies in Liesbeth Lists leven: van een moeilijke oorlogsjarenachtergrond en een jeugd die uiteindelijk op Vlieland stabiliseerde, tot de publieke status als zangeres waarvoor fans troost zoeken. Elisah erkent dat niet iedereen haar keuzes in die lastige periode waardeerde, maar kiest er bewust voor zich te richten op positieve reacties en de mogelijkheid die ze mensen gaf om toch afscheid te nemen.