Documentaires Ferry Doedens en Lil Kleine onethisch entertainment? Dit vinden BN'ers

In dit artikel:

De recent verschenen documentaires Ferry Lost (over Ferry Doedens) en Lil Kleine: Geen Rem (over Jorik Scholten) roepen veel reactie op: sommigen vinden ze indringend en noodzakelijk, anderen beschouwen ze als gênant of ethisch problematisch. Shownieuws liet BN'ers hun licht schijnen op de stelling: "Schandaaldocumentaires zijn een onethische vorm van entertainment."

Documentairemaakster Cheeru Mampaey verdedigt het genre: moeilijke en pijnlijke thema’s moeten volgens haar aan de orde komen en kunnen context toevoegen aan al eerder gepubliceerde feiten, mits met respect voor de geportretteerde. Actrice/fit-influencer Fajah Lourens is terughoudender; zij benadrukt dat Ferry zich nog in een genezingsproces zou bevinden en had liever gezien dat makers hem langer volgden zodat ook herstel in beeld kwam. Acteur en schrijver Kevin Hassing vindt dat zulke afleveringen zonder een sprankje hoop vooral schade toebrengen en kijkers met een negatief gevoel laten zitten.

Gedragskundige Patrick van Veen plaatst het verschijnsel historisch en sociaal: de menselijke belangstelling voor zowel geluk als ellende van anderen is oud, maar wordt nu permanent toegankelijk door tv en streaming. Realityster Terror Jaap benadrukt dat het belangrijk is dat BN'ers ook weer geholpen worden uit hun dal; hij hoopt dat Ferry snel clean raakt en professionele begeleiding krijgt.

Kortom: de documentaires hebben een maatschappelijke discussie opgeroepen over de grens tussen journalistieke openheid en uitbuiting, met oproepen zowel voor zorgvuldigheid en respect als voor het tonen van kwetsbaarheid en realiteit.