Gevaarlijke Hollywood-trend: waarom de 'scary skinny' look een zorgwekkende comeback maakt
In dit artikel:
Hollywood toont opnieuw een opvallende verschuiving naar extreem mager: bij recente awardshows en modeshows vielen sterren als Emma Stone (BAFTA), Demi Moore (Gucci-show), Kelly Osbourne (BRIT Awards) en ook Margot Robbie, Nicole Kidman en Jenna Ortega op door opvallend gewichtsverlies. De beelden roepen herinneringen op aan de heroin chic van de vroege jaren ’90 en de jaren ’00, toen beroemdheden met uitstekende ribben en ingevallen gezichten op de rode loper verschenen.
Voedingspsychologen luiden de noodklok: dit is niet louter slank zijn maar een risicovol ondergewicht dat genormaliseerd wordt. Diana van Dijken waarschuwt dat extreem lage gewichten het immuunsysteem verzwakken en mensen kwetsbaarder maken voor ziekte, met in het ergste geval levensbedreigende gevolgen. Ze voorziet ook een downstream-effect: als Hollywood-deelnemers weer extreem dunne lichamen laten zien, volgen influencers, collega’s en zelfs moeders dat voorbeeld, mede doordat nieuwe afvalmedicijnen het makkelijker maken snel kilo’s te verliezen.
Die beschikbare medicijnen (veelal GLP‑1-agonisten zoals generieke middelen die onder merknamen als Ozempic of Wegovy bekend zijn) veranderen volgens experts het speelveld: vrouwen die al slank waren, kunnen nog een maatje kleiner worden, waardoor het maatschappelijke ideaal opschuift. Van Dijken verwacht daardoor een toename van eetstoornissen en ziekenhuisopnames onder jonge vrouwen binnen anderhalf jaar, omdat juist die groep extra kwetsbaar is voor groepsdruk en ideaalbeelden.
De dynamiek in Hollywood speelt hierin een belangrijke rol: zodra een A-lister zichtbaar afvalt, imiteren anderen dat gedrag uit angst achter te blijven. Dat effect zag men eerder bij sterren als Adele, wier gewichtsverlies door sommigen werd opgevat als een nieuwe norm waaraan collega-artiesten zich moesten spiegelen. Psychologen signaleren dat zelfs vrouwen die zich jaren eerder in hun lichaam hadden geaccepteerd nu opnieuw onzeker kunnen worden omdat ‘gewoon slank’ niet meer genoeg lijkt.
Historisch bekeken bewegen schoonheidsidealen in golven: na een periode van body positivity ontstaat vaak een tegenreactie die dunner lichaamstype verheerlijkt. Van Dijken koppelt zulke lichamelijke obsessies ook aan bredere maatschappelijke verschuivingen: periodes met meer conservatieve tendensen en discussies rond vrouwenrechten gaan vaak samen met nieuwe dieethypes en een grotere focus op maakbaarheid van het lijf.
Er is gelukkig ook tegenreactie en debat: publieke kritiek op de “scary skinny”-trend duidt erop dat niet iedereen deze ontwikkeling accepteert, en eerdere trends lieten zien dat na extreem dun vaak weer een golf komt van vollere, gezondere lichaamsbeelden. Voor nu blijft de zorg groot onder professionals: normalisering van gevaarlijk laag lichaamsgewicht kan verstrekkende gezondheids- en maatschappelijke gevolgen hebben, en vraagt om aandacht van media, beroemdheden en gezondheidszorg.