Hoe Jon van Eerd gepest werd met zijn flaporen...

In dit artikel:

Acteur en theatermaker Jon van Eerd vertelt dat zijn jeugd in Maastricht werd gekenmerkt door het gevoel er niet helemaal bij te horen: hij sprak geen dialect en viel daardoor, naast zijn flaporen, buiten de groep. Op zondag 19 april — de Landelijke Dag tegen Pesten — blijkt uit gesprekken met Party hoe hij als BN’er terugkijkt op die jaren en hoe pesten zijn ontwikkeling beïnvloedde.

In plaats van zich terug te trekken, reageerde Van Eerd met charme en humor; die strategie brak de spanning en maakte hem minder kwetsbaar. Diezelfde vaardigheden zijn later zichtbaar geworden in zijn podiumwerk. Veelvuldig wisselen van scholen maakte hem zelfstandig, maar gaf ook een blijvend gevoel van niet echt ergens bijhoren.

Wat hem bijblijft is het ontbreken van contact met klasgenoten: er waren geen reünies, terwijl anderen warme herinneringen koesteren — een gemis dat zijn latere succes niet helemaal kon compenseren. Het artikel plaatst zijn persoonlijke verhaal in de bredere context van de campagne tegen pesten, gericht op bewustwording en veilige, inclusieve omgevingen op scholen, werkplekken en sportclubs.