Hugo de Jonge heeft geen spijt van stevige taal tegen ongevaccineerden

In dit artikel:

Oud-minister Hugo de Jonge heeft voor de parlementaire enquêtecommissie corona zijn harde taal tijdens de vaccinatiecampagne verdedigd. De uitspraak ‘wijk voor wijk, deur voor deur, arm voor arm’ gebruikte hij volgens eigen zeggen bewust, toen nog ongeveer 15 procent van de Nederlanders ongevaccineerd was en hij extra ziekenhuisopnames wilde voorkomen. Hij ontkent dat hij mensen expres angst of schuldgevoel wilde aanpraten en zegt dat hij als minister vooral zijn plicht deed om de zorg te ontlasten. Tegelijk erkent hij dat sommige groepen, zoals gelovigen, die formulering als normerend konden ervaren.

Op andere punten is De Jonge kritischer op zijn eigen rol. Zo noemt hij de campagne rond het Janssen-vaccin, bekend als ‘Dansen met Janssen’, achteraf een grote fout. Jongeren mochten daardoor al snel weer uit en naar evenementen, terwijl nog niet goed bekend was hoe goed het vaccin overdracht van het virus tegenging. Ook het coronatoegangsbewijs bleef onderwerp van discussie: volgens De Jonge was het bedoeld om de samenleving te openen, niet om mensen stiekem tot vaccinatie te bewegen, al zag hij een hogere vaccinatiegraad wel als een gunstig neveneffect.

Verder verdedigde hij zijn optreden tegenover kritische arts Rob Elens en zijn ingrijpen via de Inspectie Gezondheidszorg en Jeugd, omdat hij misleidende informatie gevaarlijk vond voor de vaccinatiecampagne. Over de bezoekersstop in verpleeghuizen sprak hij met zichtbaar ongemak; die noemt hij een gruwelijke maar noodzakelijke maatregel. Ook zei hij dat Nederland bij een volgende pandemie beter voorbereid moet zijn, maar dat het beschermen van kwetsbaren en het voorkomen van zorgoverbelasting opnieuw zwaar zullen wegen.