Isa Hoes over vijftien jaar rouw: 'Het verdriet gaat nooit weg, het hoort bij mijn leven'

In dit artikel:

Vijftien jaar na de zelfdoding van Antonie Kamerling vertellen Isa Hoes en zoon Merlijn aan het AD hoe hun rouw hen heeft gevormd. In hun openhartige terugblik beschrijven ze dat verdriet niet verdwijnt, maar een blijvend deel van hun leven wordt.

Na Antonies dood gingen moeder en zoon ieder op hun eigen manier door een zware periode. Merlijn sloot zich af, zocht afleiding in blowen en sporten en voelde zich op school en in zijn omgeving steeds minder gezien. Isa verwerkte haar verlies vooral door te schrijven en benadrukt dat vooral aanwezigheid van anderen haar hielp: niet per se woorden, maar praktische steun en het gevoel dat je er niet alleen voor staat.

Samen schreven ze eerder al het boek Je bent niet alleen, waar onlangs nieuwe hoofdstukken aan zijn toegevoegd om anderen te steunen die met rouw worstelen. Merlijn zegt dat gesprekken, herinneringen aan zijn vader en begeleiding hem hielpen om zijn gevoelens onder ogen te zien. Isa heeft geleerd dat rouw geen eindpunt kent: het verdriet kan haar nog steeds overvallen, maar ze ziet ook hoeveel ze in de jaren erna heeft geleerd en gegroeid.