Isa Hoes vertelt welke hulp haar troost bood na overlijden Antonie Kamerling

In dit artikel:

Isa Hoes vertelt in het AD hoe praktische steun en blijvend contact haar hielpen in de eerste periode na de zelfdoding van haar man Antonie Kamerling, vijftien jaar geleden. Boodschappen doen, koken en kleine uitnodigingen voor afleiding gaven haar rust in een tijd waarin ze verdoofd was van verdriet. Tegelijk waarschuwt ze dat goedbedoelde grappen of harde opmerkingen juist pijn kunnen doen, ook jaren later. Volgens haar en zoon Merlijn is het belangrijk om nabestaanden te blijven vragen hoe het gaat, omdat die aandacht vaak te snel verdwijnt. Merlijn Kamerling herkent dat: op school en in zijn omgeving werd later weinig meer rekening met hem gehouden, terwijl hij zich juist afsloot en niet over zijn pijn wilde praten. Hij benadrukt dat het uiteindelijk helpt als er in ieder geval één persoon is bij wie je wél terechtkunt, in zijn geval zijn moeder.