Loes Haverkort over verlies: 'Mijn vader was alles voor me'

In dit artikel:

Actrice Loes Haverkort schreef het compacte boek Troost vanuit haar eigen ervaring met verlies: haar vader stierf toen zij twintig was, hij was 49 en leed al langer aan een ernstige hartkwaal. Zijn dood na een periode van ziekenhuisbezoeken liet een blijvende plek in haar leven; het gemis is niet meer dagelijks, maar kan nog altijd onverwacht intens aanvoelen. Tijdens een gesprek in MAX Magazine vertelt ze dat haar vader haar vaak geruststelde met woorden als “Het komt allemaal goed, meisje,” en dat zijn plotselinge overlijden alles veranderde.

Die verandering had twee kanten. Professioneel gaf het haar een andere, directere houding tijdens audities — een houding die collega’s en regisseurs volgens haar pas echt zag — en ze noemt het verlies mede bepalend voor haar ontwikkeling als actrice. Tegelijk bracht het onzekerheid en later ook boosheid: eerst probeerde ze te accepteren, maar daarna kwam wrevel over het feit dat hij zo kort leefde en tegelijk intens genoot van het leven.

Haverkort zegt dat rouw geen afgerond hoofdstuk is maar iets dat met je meebeweegt. Met Troost wil ze geen pasklare antwoorden bieden, maar ruimte scheppen voor verdriet en de complexiteit ervan — ook het isolement dat rouwen kan veroorzaken. Haar boodschap is helder: rouw is vaak onvoorspelbaar en kan een levenslang proces zijn.