OML'er Alex nog steeds niet wakker na operatie: 'Ga ik hem nog zien?'

In dit artikel:

“Wat een nachtmerrie”, schrijft Linda over de dagen die ze inmiddels bijna onafgebroken in het ziekenhuis doorbrengt bij haar partner Alex. Sinds vijf dagen is ze vrijwel continu bij hem; zaterdag ging zijn toestand plotseling fors achteruit met veel epileptische insulten, braken, koorts en sterk verminderde alertheid. Een extra scan toonde veel vocht in zijn hoofd, waarna artsen nieuwe medicijnen gaven en doseringen verhoogden in de hoop op herstel. Het is onduidelijk of Alex beseft dat hij al zo lang in het ziekenhuis ligt of of hij stemmen en aanrakingen nog merkt, wat Linda erg verdrietig vindt.

Ook zoon Aaron lijdt zichtbaar; hij mocht even bij zijn vader zijn en legde zijn hand op diens arm, zei dat hij erbij was en dat hij van hem hield. Over acht dagen wordt Aaron tien, een feestje dat nu waarschijnlijk niet doorgaat. Korte familiebezoeken — ook van Alex’ ouders, zijn zus en Linda’s moeder — brachten enige troost, maar de avonden zijn het zwaarst: “Zie ik hem morgen nog?”, vraagt Linda zich angstig af.