Recensie André Hazes: Crossroads - 'Doodvermoeiend en ongemakkelijk, maar ook indrukwekkend'

In dit artikel:

André Hazes keert na een lange mediastilte terug in de spotlights met de Videoland-docureeks André Hazes: Crossroads, geregisseerd door de Vlaamse Cheeru Mampaey. Wat begon als een twee jaar durende registratie voor de aanloop naar zijn Ahoy-shows verandert halverwege in een intieme reconstructie van Hazes’ val en herstel, mede doordat die shows door corona onzeker werden en er meer onder de oppervlakte bleek te zitten.

De serie toont rauwe en confronterende beelden van een artiest die worstelde met cocaïne, alcohol, een eetstoornis, zelfverminking en identiteitsproblemen. Mampaey laat Hazes reflecteren op opnames uit zijn donkerste periodes; daarbij worden schokkende details gedeeld over hoeveel drugs er in een weekend gingen en momenten waarop Hazes duidelijk lag te liegen. Een sprekend voorbeeld is een Belgische tv-optreden waarbij hij zich zo dronk dat hij in de bus meerdere keren omviel en daarna zijn neef en toermanager Djarno hardhandig behandelde. Emotionele gesprekken met sleutelpersonen zoals ex Monique Westenberg en moeder Rachel Hazes verdiepen het beeld en maken het ongemak voor de kijker tastbaar.

De eerlijkheid waarmee Hazes zijn “lelijkste” kanten toont, is de grootste kracht van de reeks: door openlijk te herkaderen wie hij was en wie hij probeert te zijn, ontstaat er sympathie ondanks de pijnlijke momenten. Tegelijkertijd blijft de docu onvolledig: Mampaey is bevriend geraakt met Hazes, wat vragen oproept over mogelijke montagekeuzes of weggelaten belastende scènes. Ook de rol van (ex?)manager Sjoerd Bodewes en de verantwoordelijkheid van bandleden in het omgaan met Hazes’ verslaving worden slechts vluchtig aangesneden.

Crossroads is geen luchtig portret; het is zwaar, ongemakkelijk en emotioneel uitputtend. Voor wie nieuwsgierig is naar de man achter de hits biedt de serie diepe, soms ongemakkelijke inzichten en is het aan te raden om met die verwachting te kijken.