Recensie The Handmaid's Tale seizoen 5 - Stoomlocomotief zet eindsprint in
In dit artikel:
Aan het einde van seizoen vier werd een van de centrale personages van The Handmaid’s Tale – commandant Fred Waterford – door voormalige handmaids brutaal gedood. Die gewaagde stap had de serie kunnen schaden, maar in seizoen vijf pakt het juist goed uit: Freds verdwijning opent narratieve ruimte en laat nieuwe verhaallijnen ontstaan.
Seizoen vijf verlegt de focus grotendeels naar de nasleep: de vluchtelingensituatie en de confrontatie tussen June Osborne (Elisabeth Moss) en Freds weduwe Serena Joy (Yvonne Strahovski). Vluchtelingen uit Gilead vonden aanvankelijk onderdak in buurland Canada, maar de ontvangst verzandt geleidelijk in onverdraagzaamheid en geweld. De serie gebruikt die ontwikkeling om te waarschuwen dat ook vrije maatschappijen onder druk kunnen veranderen en faalpunten van onze eigen samenleving bloot te leggen.
Het dynamische centrum van dit seizoen is het kat-en-muisspel tussen June en Serena. Met Fred weg zijn de machtsverhoudingen gekanteld: Serena verliest aanzien en invloed in Gilead, terwijl June in vrijheid in Canada opereert. De rivaliteit tussen beide vrouwen is dramatisch geladen en wordt gevoed door sterke, intensieve acteerprestaties. Moss en Strahovski leveren in dit seizoen een tour de force; hun mimiek en lichaamstaal maken de confrontatie bijzonder boeiend om naar te kijken.
Visueel en technisch blijft de serie op topniveau: de cinematografie en de ensemblecast blijven indrukwekkend. Tegelijk kent seizoen vijf zwakkere momenten: het tempo is aan het begin traag en de echte confrontatie tussen June en Serena laat te lang op zich wachten. Daardoor krijgen andere personages minder schermtijd en voelen de eerste afleveringen soms overbodig uitgerekt.
In de laatste afleveringspassen zet de serie echter een sterke versnelling in zonder gehaast te ogen. De seizoensfinale bouwt toe naar een zenuwslopend einde dat nieuwsgierig maakt naar het zesde en laatste seizoen. Conclusie: seizoen vijf herwint veel van de kracht van de vroege seizoenen door briljant acteerwerk en nieuwe thematische focus, maar had baat gehad bij een strakkere opbouw in de beginfase.