Rob Goossens vindt kritiek op lage slagingskans MAFS onterecht

In dit artikel:

Rob Goossens bekijkt in zijn column de slotweek van Married at First Sight (MAFS) en stelt dat het afschrijven van het format vanwege de lage huwelijksslagingskans te kort door de bocht is. Hoewel statistieken – Tina Nijkamp noteerde dat van 64 koppels nog zes bij elkaar zijn – en social media de show wegzetten als een flop, wijst Goossens op opvallende momenten en persoonlijke groei bij deelnemers: van Sandra die van het altaar wegliep tot de hechte band tussen Ferenc en Domenik, en irritante trekjes zoals Kirstens herhalende uitroepen.

Hij trekt een vergelijking met Boer zoekt vrouw en verklaart het succesverschil deels door twee psychologische effecten: het cheerleader-effect (mensen lijken aantrekkelijker in een groep) en het cluster-effect (naast elkaar gepresenteerde keuzes lokken juist meer interesse uit). MAFS-deelnemers hebben vaak moeite in het reguliere datingcircuit; in een georkestreerde omgeving van ongeveer tien dates is een slagingskans van zo’n 10% volgens hem niet onredelijk — iets waar je vooraf voor zou tekenen.

Goossens erkent de frustraties over bepaalde kandidaten (zoals Kyle) maar benadrukt vooral de leerervaringen: Danique voelt zich sterker, Nick ontdekte verbeterpunten, Domenik en Ferenc verloren hun angst, en Linda kreeg op het eind een confrontatie die een belangrijke levensles opleverde. Een deskundige tijdens het eindgesprek vatte dat samen: "Het is echt belangrijk om ook de lastige gesprekken met elkaar aan te gaan", omdat onuitgesproken zaken verbinding ondermijnen.

Concluderend ziet Goossens MAFS minder als een reeks mislukkingen en meer als een nuttige psychologische spiegel op de Nederlandse televisie — een experiment dat deelnemers soms harde maar waardevolle inzichten geeft, ook al overleven de meeste huwelijken het niet. Tegelijk blijft er kritiek op het programma.