Sevcan vertelt: 'Een oorontsteking werd bijna mijn dood'

In dit artikel:

Sevcan, toen 21 jaar, belandde na een aanvankelijk onschuldige oorontsteking in een levensbedreigende situatie doordat haar klachten aanvankelijk werden afgewezen door een huisartsassistente. Ondanks haar gevoel dat er iets ernstigs aan de hand was, kreeg ze geen afspraak of medicatie en werd ze doorverwezen naar het ziekenhuis, dat vanwege afstand en gebrek aan vervoer lastig bereikbaar was. Haar toestand verslechterde snel; ze ontwikkelde koorts, extreme vermoeidheid en uiteindelijk ernstige longinfecties, waardoor ze met spoed werd opgenomen en haar zuurstofwaarde levensgevaarlijk laag was.

Na opname verslechterde Sevcan’s situatie zodanig dat ze aan de beademing moest en in een kunstmatige coma werd gebracht. Dit gebeurde ondanks haar angsten en weerstand, maar medisch gezien was het noodzakelijk om haar leven te redden. Tijdens haar coma lag ze twee weken in een intensivecareomgeving met een kunstlong. Bij ontwaken moest ze het proces van spreken, slikken en lopen opnieuw leren en worstelde ze met diepe mentale en emotionele gevolgen, zoals heftige nachtmerries en een gevoel van gevangenschap in haar eigen lichaam.

Sevcan ervaart grote woede jegens de huisartsenpraktijk die haar aanvankelijk negeerde en probeerde excuses aan te bieden, maar juridische stappen liepen op niets vanwege de sterke juridische positie van de praktijk. Nu, bijna vier jaar later, gaat het lichamelijk beter en heeft ze geen ernstige oorontstekingen meer gehad, maar ze voelt zich veranderd door de ervaring. Ze benadrukt het belang van het serieus nemen van eigen lichamelijke signalen en vastberaden opkomen voor je gezondheid, ook als anderen twijfelen aan de ernst van de klachten. Haar verhaal onderstreept de risico’s van onderschatting van medische klachten en de impact van intensieve zorg en revalidatie na een bijna fatale infectie.