Showbizz-expert Anette de Vries  Scheiding Jan Smit: waarom de ex altijd de schuld krijgt

In dit artikel:

In Volendam wordt het uit elkaar gaan van Jan Smit en Liza Plat meteen in een vertrouwd frame geplaatst: het sprookje verloor z’n glans en de schuldvraag wordt vrijwel meteen bij de ex gelegd. Het nieuws over de scheiding is nog pril, maar het dorp vult de leegte snel met anekdotes en verdenkingen: Liza zou weinig hebben gedaan in huis, haar ouders zouden vaak hebben bijgesprongen en er circuleert een beeld van haar als iemand die vertrok zodra Jan weg was. Zelfs het automoment—een Toyota versus de verplicht geacht grote Mercedes—wordt aangegrepen als bewijs.

Tegelijkertijd blijven tegenverhalen onderbelicht. Lokale ‘dijkspionnen’ fluisteren dat Jan mogelijk al een ander had en dat hij Liza liever thuis had gezien, maar die suggesties verdwijnen naar de achtergrond zodra de heersende moraal het anders bepaalt. De columnist trekt een vergelijking met eerdere mediacases, zoals die rond Yolanthe Cabau, waar publieke speculatie en inventarislijstjes het persoonlijke leed overstemd hebben—“Alles is weg!” werd breed uitgemeten, los van de vraag of het waar was.

De kern van de kritiek: in zo’n gesloten gemeenschap wint het comfortabele sprookjesbeeld het snel van nuance, en de succesvolle, gepersonaliseerde ‘prins’ blijft doorgaans onaangetast. Er wordt opgeroepen tot net iets meer verantwoordelijkheid van die kant: een korte, duidelijke oproep om de betrokkenen privacy te gunnen—met name de moeder van de kinderen—zou veel geroddel voorkomen. Zolang die nuance uitblijft, vullen anderen de leegtes en krijgt de ex de modder over zich heen.