Waarom iedereen het heeft over horrorsensatie Obsession: 'Diep getraumatiseerd'

In dit artikel:

Recensent Ruben Praster legt uit waarom de horrorfilm Obsession uitgroeit tot een onverwacht bioscoopsucces. De film volgt de verlegen Bear (Michael Johnston), die in een spiritueel winkeltje een speelgoedje koopt — de fictieve One Wish Willow — en zich wanhopig wenst dat zijn collega Nikki (Inde Navarette) verliefd op hem wordt. Die wens slaat onmiddellijk in, maar leidt snel tot spijt en escalatie.

Obsession lijkt op papier een klassieke wish‑gone‑wrong‑horror (denk aan Wish Upon of The Monkey’s Paw), maar blijkt volgens Praster een van de sterkere titels van het jaar. Een aantal factoren verklaart de doorbraak: de film is geproduceerd door Blumhouse, het bedrijf dat met goedkope, publieksvriendelijke horrorhits als Paranormal Activity, Insidious en Get Out zijn sporen verdiende; dat label vergrootte de kansen op commercieel succes. Wat echter indrukwekkend is, is de verhouding tussen budget en opbrengst: gemaakt voor circa 1 miljoen dollar en inmiddels ruim 90 miljoen dollar binnengehaald, met een aanhoudende opkomst van bezoekers. Jason Blum wil de film zo lang mogelijk in de zalen houden voordat hij naar streaming verhuist.

De marketing speelde slim in op nieuwsgierigheid: in New York en Los Angeles hingen ogenschijnlijk liefelijke billboards die geleidelijk veranderden in verontrustende boodschappen, een stunt die online viraal ging. Bovendien werd voor het fictieve product een bijpassende website opgezet (www.onewishwillow.com), wat de beleving versterkte. Op social media resulteerde dit in analyses, memes en virale kijkervideo’s — waaronder filmpjes van bezoekers die zichtbaar getraumatiseerd de zaal uitkomen — en lof voor actrice Inde Navarette.

Praster benadrukt dat Obsession meer biedt dan alleen schrikmomenten: de film zet aan tot nadenken over dwang, consent en de aard van obsessie, waardoor er na de aftiteling genoeg stof tot nabespreken blijft.